Filiżanki na wystawie

Kiedy byłam małą dziewczynką, lubiłam się przyglądać meblościankom w domach moich koleżanek i rodziny. A dokładniej mówiąc: ich oszklonej części, gdzie ślicznie wyeksponowane stały kryształy, szkliwo i na ogół serwis do kawy. A najpiękniejszy - złoty serwis - stał u babci Śrubki. Mogłam się w niego wpatrywać godzinami, wyobrażając sobie, jak nalewam kawę do malutkich filiżanek. Ogromnie mi się podobały takie serwisy i po cichu marzyłam, że i w naszym domu za szybką stanie podobny komplet. U nas w domu nie było meblościanki, była za to masywna komoda i wielka szafa. Teraz oddałabym wiele za te "antyki", ale wtedy uważałam, że są po prostu niemodne i po cichu marzyłam o nowoczesnej meblościance.

I pewnego dnia moje marzenie się spełniło. Mamcia doszła do wniosku, że meblościanka więcej mieści. Nie mieliśmy pieniędzy na nową z salonu meblowego... rany, co ja piszę. Wtedy chyba nie było salonów? W każdym razie znajoma wymieniała meble i chciała niedrogo sprzedać starą meblościankę. To było tuż przed Gwiazdką, ludzie lubią remontować i wymieniać meble przed świętami. Mamcia kupiła meblościankę, która może nie była bardzo nowoczesna, ale miała jedną niezaprzeczalną zaletę: posiadała oszkloną wnękę z wyjmowanymi, przesuwanymi szybami. Mogłam poukładać tam nasze "skarby" - eleganckie duże talerze, które wyglądały jak ręcznie malowane i wypolerowane na błysk szklanki. Tylko serwisu do kawy brakowało mi do szczęścia...

Jeszcze wtedy nie wiedziałam, że posiadanie oszklonej meblościanki to dodatkowe obowiązki. Przecież dwa razy do roku - co najmniej!- trzeba było wyjąć szyby, umyć wszystko w wodzie z octem, wypłukać, wysuszyć i poukładać na nowo! Początkowo zajmowała się tym mamcia, jednak z czasem stało się to moim obowiązkiem. O dziwo, lubiłam to robić, bo traktowałam to jako zabawę. Najgorsze było wkładanie szyb na miejsce. Strasznie się bałam, że upuszczę, a mamcia nie zawsze była w domu, żeby pomóc. Jakoś jednak szło, nigdy nic się nie stało :)

Kiedyś zapytałam mamci, dlaczego u nas w domu nie ma serwisu do kawy.
- Był - powiedziała - Ale się rozbił.

Rzeczywiście. W starym kredensie w kuchni stało kilka części które mogły pochodzić ze serwisu, i to niejednego. Duży brązowy dzbanek, malutki dzbanuszek i cukiernica. I dzbanek w kwiaty. I dwie malusie filiżaneczki, które były tak malutkie, że wydawały się jakby dla lalek.Takie domowe skarby, o których nikt już nie pamięta, bo są niekompletne. Pamiętam, że w dzbanku trzymało się ważne dokumenty, a w filiżance najdrobniejsze pieniądze. Lubiłam myśleć o tych naczyniach. Wyobrażać sobie, jak wyglądały kiedy były w komplecie. I gdzie stały, skoro nie było oszklonej witrynki? Czy były przekładane z miejsca w miejsce i dlatego się potłukły? A może filiżankę stłukła nieostrożna ciotka podczas imieninowej imprezy? A może babcia rzuciła nią o podłogę, gdy dziadek wrócił do domu pijany? To fascynujące, że przedmioty - jak ludzie - mają swoje historie!

Wiele lat później doczekałam się pełnego serwisu do kawy. Razem z meblościanką od ciotki przyjechał cały obiadowy komplet, ciężki, masywny. Wydaje mi się, że w niewielu domach trzyma się teraz za szybą serwisy, może nasi rodzice, dziadkowie, ale młodsze pokolenie nie widzi powodu by eksponować akurat serwis obiadowy. Kiedyś to był wyznacznik pewnego luksusu, teraz jest tyle innych pięknych przedmiotów, którymi można się pochwalić, prawda?

To wszystkie wspomnienia wirowały mi po głowie, gdy wczoraj szorowałam szkliwo. Nie mamy już meblościanki. Ponownie w naszym domu stoi szafa i komoda - historia kołem się toczy czy co? - a serwis od ciotki i niektóre przedmioty o których wspominałam wyżej min. brązowy dzbanek wylądowały za szybką w kuchni. W drugim pokoju mamy wąską oszkloną witrynę, gdzie stoją ... książki. I komplet sześciu pięknych filiżanek, które dostałam w prezencie ślubnym od teściowej. Ona z kolei dostała je na swoją osiemnastkę. Kiedyś przekażę je Mili, bo to kawałek historii i niech tak zostanie...

A czy Wy pamiętacie te dumne serwisy? Może w Waszym domu nadal stoją za szybą?
Filiżankowe rewelacje zaprocentowały w mojej głowie pomysłem na opowiadanie, muszę je tylko szybko zapisać, bo umknie.
Tylko kiedy zapisać???