Z górki na pazurki :)

Ten weekend miał być saneczkowy, ale niestety: pogoda pokrzyżowała nam plany i "zabrała" śnieg. Została ta paskudna szara breja, która przemaka buty i której nienawidzę. Nawet pies jej nienawidzi, bo stara się dotykać podłoże jak najmniejszą ilością łap. Szczególnie przy sikaniu fajnie to wygląda, bo nieraz pada na pyszczek :D

No, w tym roku zima się nie postarała. Ale może to i dobrze? Niemniej wspomnienia obudzone saneczkowym tematem, same biegną ku śnieżnej bieli, mroźnemu powietrzu, błękitnemu niebu i słońcu błyskającemu w zaspach. Tam, moi kochani, wspomnienia ferii szkolnych z prawdziwego zdarzenia. Wspomnienia okresu, gdy dwa tygodnie wolnego od szkoły były czymś fantastycznym, bo spędzało się je na śniegu, na mrozie, na powietrzu i najczęściej na sankach :)

Mieszkam w okolicy, która obfituje w liczne górki, mniejsze i większe. Nawet koło mojego domu jest ich kilka, więc mogłam się saneczkować bez konieczności opuszczania własnego podwórka. Sanki miałam solidne, drewniane, bez oparcia, niejedną zimę przetrzymały. Swój żywot zakończyły, gdy wpadłam na bajeczny pomysł zjeżdżania z górki, która kończyła się zamarzniętym na kość bajorkiem. Z takim impetem wpadły na lód, że się połamały, na szczęście tylko one...

Sanki - sankami, ale i tak najlepiej się zjeżdżało na worku. Z racji, że nasz dom był typowo wiejski i gospodarski, czyli konie, krowy i kurki, worków nie brakowało, jak i siana czy słomy do wypchania także nie brakowało. Worek taki ma nieziemski poślizg, żadnych sanek się do tego porównać nie da. Ma tylko jedną wadę, czasem wyjeżdża spod tyłka i tyle go widziałaś. Ty na górze, worek na dole, a zapewniam, że sam nie przyjdzie :)

Jednej zimy zjeżdżaliśmy też w metalowej misce, ale do tego trzeba być lekkim :)
Teraz bym zaryła się po pachy i tyle by mnie widzieli...

Kiedyś kolega pożyczył mi narty. Bawiłam sie więc, że jestem Andreasem Goldbergerem (Goldie I love you!), zbudowałam skocznię, bardzo niską i ćwiczyłam, póki tyłek nie był siny. Pod koniec nawet się już nie przewracałam, ale właśnie wtedy mi się znudziło.

Zawsze kombinowaliśmy, żeby górka była jak najdłuższa, choć nigdy nie chciało nam się spinać z powrotem. Niedaleko mojego domu jest stroma górka, po której biegnie chodniczek z betonowych płytek. namiętnie zjeżdżaliśmy po tych płytkach, bo były dobrze udeptane. Ludzie pewnie nie byli tym zachwyceni, ale kto zabroni dzieciom? Czasami łączyliśmy sanki w mini kulig, czasami ktoś spadał i nabił guza, ale nic się poważnego się nikomu nie stało.

A w prawdziwym kuligu uczestniczyłam tylko raz. Byłam na zimowisku w górach z młodzieżą oazową i ksiądz zorganizował nam kulig: sanie, konie, góry, śnieg. Niezapomniane.