Co mnie cieszy?

Chciałam podzielić się z Wami tym, co mnie cieszy w ostatnich dniach. Mianowicie, chodzi o to, że córka mi się rozgadała i tak sobie fajnie konwersujemy. Oczywiście nie rozmawiamy na temat przeczytanych książek, ani kupionych ciuszków, na to mamy kolejne piętnaście a może nawet sześćdziesiąt lat. Obecnie jesteśmy na etapie powtarzania i polega to najczęściej na tym, że albo ja coś mówię i Misia powtarza, albo Misia coś mówi i następuje konsternacja, bo matka powinna powtórzyć, a nie wie co :)

Czasami jednak wychodzą nam całkiem fajne dialogi. Misia jeszcze posługuje się słowem bardzo ostrożnie, powtarza po nas większość wyrazów, jedne wyraźnie, inne po swojemu, ale czasami się zapomni i rąbnie z grubej rury :) Jak na ten przykład wczoraj, gdy siedziała wieczorem na toalecie i nagle wrzasnęła:
- KUPA idzie!
Było to tak komiczne, że wszyscy (za wyjątkiem Misi, która kontynuowała dzieło) tarzaliśmy się po podłodze w kuchni :)

Poza tym całkiem wyraźnie powtarza swoje imię, woła psa, gdy nie ma go przy niej, mama-tata to już norma, podobnie jak misiu :) Słowo "rajtki" wzbudza euforię, aż skacze pod sufit, pić jest równie lubiane, jeść trochę mniej :) Nieźle kombinuje, coraz lepiej jej wychodzi, mam nadzieję, że przed czerwcem się rozgada na całego, bo jedziemy tam, gdzie jest druga rozgadana dziewczynka i mogłyby się przegadywać :)

Ujęłabym to tak, ona jeszcze nie wie, że już umie mówić. Ale pewnie się dowie :)