Dajcie mi 20 zł...

Dajcie mi 20 zł tygodniowo i wypuśćcie w miasto, a gwarantuję, że będę chodzić ubrana jak modelka! A nawet jak dwie modelki! Do takiego to wniosku doszłam wczorajszego popołudnia, kiedy wróciłam z miasteczka, gdzie miałam załatwienia (tak, w sobotę też czasem się da, nie dziwcie się jak konduktor z pociągu) i przy okazji się obkupiłam w Sh. Po powrocie do domu ochoczo zabrałam się do prania w rękach i suszenia na słoneczku, a następnie prasowania. Po tym zrobiłam sobie kubek kawy, usiadłam i spisałam na kartce, ile wydałam. Absolutnie nie po to, żeby się spowiadać przed Kocurem, absolutnie. Kocurzasty lubi jak żona kupi sobie coś nowego, nawet wtedy kiedy jest stare i po przyniesieniu do domu okazuje się za małe :P 

Tym razem nic na szczęście nie okazało się za małe, ale powiem Wam coś w sekrecie... wszyscy mnie oszukują. Weszłam wczoraj do przymierzalni, aby przymierzyć bluzki, spojrzałam w lustro i okazało się, że wcale nie schudłam. Brzuszysko mam jak ... jak... jak nie wiem co, ale mam. Ściema. Wcale nie schudłam. Choć bluzki kupiłam w rozmiarze M, a nie XL ale boczki wróciły i na pewno po świętach :) Albo po czekoladzie, którą objadałam się w zeszłym tygodniu w tajemnicy przed dzieckiem...

Wróćmy do tematu... po powrocie do domu, wypraniu, wysuszeniu i wyprasowaniu spojrzałam z dumą na rozłożone na wersalce elementy garderoby i doszłam do wniosku, że niepotrzebnie boję się rzeczy oryginalnych. Nie że markowych, tylko takich innych, nieszablonowych. Nie mam tutaj na myśli noszenia oryginalnej bluzki z trzema rękawami czy wywietrznikiem na brzuchu, ale np. znalazłam na wieszaku krótką spódniczkę na gumce (jak w przedszkolu) we wzorek w malutkie serduszka, niebieskie, białe i granatowe, wesołą i filuterną i jak normalnie unikam takich rzeczy, bo wydają mi się zbyt krzykliwe, albo śmieszne, tym razem od razu do głowy wskoczył mi obraz mnie samej w tej spódniczce, prostym t-shircie oraz czarnych szpilkach (no wiadomo, że po pięciu minutach zmienionych na balerinki,ale jednak co nie?). Zerknęłam na cenę i co się okazało? Chyba wszyscy tak nisko cenili tę nieszczęsną spódniczkę, bo kosztowała tylko 4 zł a nie miała ani pół cm plamy! I tak wołała - kup, kup mnie, będę ci służyć wiernie, grzać twoje uda nie gorzej niż Sanczez kolana. Będę idealna na wakacje nad morzem i wyprawę do sklepu! I pasuję do czarnych szpilek i twojej skórkowej kurtki z podszewką w panterkę! Myślicie że mogłabym jej odmówić? Za 4 zł? Wzięłam sierotę przygarnęłam, w domu przymierzyłam (tam nie mają przymierzalni) i okazało się, że ona boska jest po prostu! Ha! Kolejną wizytę w SH poświęcę wyszukiwaniu rzeczy ciekawych ale nie śmiesznych, bo zauważyłam, że moja szafa tak naprawdę powiewa nudą, gdyż ja wiecznie kupuję wszystko klasyczne i takie normalne... A wiecie na co najbardziej choruję od kilku tygodni? Na jasną sukienkę w duże kwiaty!

Ostatnio rzadko mam okazję jechać na takie zakupowe łowy, ale chyba pora to zmienić. Tyle radości mi to sprawiło, że nie macie pojęcia, do wieczora buzia śmiała mi się od ucha do ucha, a skrawek bajecznego humoru został do teraz :) Nawet Kocurzasty (któremu humor aż tak nie dopisywał bo w tym czasie dziecko dawało mu do wiwatu i był bardzoooo zmęczony) przyznał, że "wysłać ją na zakupy to szczerzy zęby, jak pies do chrupek" :D Co fakt to fakt...