Jak pisać?

Nie umiem pisać, gdy dopada mnie jakaś zgryzota. Trochę to dziwne, bo powinnam to z siebie wyrzucić i poszukać pocieszenia. Ale już tak mam. Kiedy się martwię, nie piszę. Nie czytam. Nie umiem skupić myśli na niczym konkretnym. Nie mam cierpliwości do bliskich. Jedyną czynnością, która przychodzi mi łatwiej i którą mogę wykonać jest spacer z psem. Biorę smycz i leziemy więc hen, daleko. Najlepiej z dala od ulicy, bo z koncentracją przy zgryzocie bywa różnie.

Kiedyś miałam inaczej. Gdy dopadała mnie chandra, smutek, gdy się czegoś bałam, brałam zeszyt i długopis. Nie pisałam pamiętników, o nie. Ten etap zostawiłam za sobą pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Zresztą pisanie pamiętnika w chwilach wielkiego smutku nie wydaje mi się dobrym pomysłem. Po co czytać swoje zapiski po pewnym czasie i wspominać, że było źle, smutno i do tylnej części ciała? Pisałam więc powieści. Radosne albo mroczne, tajemnicze lub romantyczne - taki był z tego pożytek, że one zostawały w tym zeszycie. A w nich świat taki, jakim chciałam go widzieć. Kreowałam taki świat, o jakim marzyłam :)

Wolałam tak, jak było kiedyś. To była jakaś tam terapia. Teraz nie umiem a szkoda. Przepędziłabym smutki szybciej, szkoda mi na nie czasu. Marnują mi to, co mogłabym zrobić. Ale jak widzicie już jest okej, bo piszę. Już mi się poprawiło. Zauważyłam jeszcze jedną zmianę. Kiedyś nie potrafiłam rozmawiać, o tym co mnie gryzie. Dziś jestem w stanie spotkać się z przyjaciółką i nieco z siebie zrzucić. Wygadać się. Paradoksalnie mniej ufam ludziom ale więcej im zdradzam. Oczywiście nie wszystkim :)