Miłosny rosołek :)

Nie było mnie chwilkę, bo się zapisałam na amen. Miałam natchnienie jak ta lala, ale tylko na pisanie głupot... na notki i artykuły natchnienia brakowało i kiedy zaczynałam stukać i czytałam, co wystukałam, okazywało się, że mnie samej wstyd to czytać.Więc lepiej było dać sobie spokój :)

Zresztą o czym tu pisać, skoro niewiele się dzieje? Przez ostatnie dni była tak paskudna pogoda, że nawet nie dało się Misi na spacer zabrać. Może nawet nie tyle pogoda, co to błocko okropne. Jakoś na początku tygodnia wybrałam się z łobuzami do sklepu i zakopaliśmy się po kolana. Dobrze, że Uszaty ciągnął mocno, a ja pchałam i jakoś się wydostaliśmy z błotnej pułapki. Powiedziałam: nigdy więcej, a przynajmniej dopóki nie wyschnie. Ale na razie się nie zanosi.

Na innych blogach możecie poczytać o Walentynkach...
Cóż, my jakoś w ostatnich latach nie mamy ciśnienia na ten dzień. Kiedyś było inaczej, serduszka, duperelki, karteczki, aż mi się coś w żołądku przewraca jak o tym myślę :P
Nie wiem, czy to objaw starzenia, ale z każdym rokiem coraz mocniej mnie ten dzień irytuje. Przecież kocham na co dzień i codziennie tę miłość okazuję. Może nie prezentami, ale gestami, czynnościami.
Przykładowo: moim prezentem dla męża z okazji walentynek był ... rosół.
Bo widzicie, ja nienawidzę rosołu i gotuję go naprawdę rzadko, albo jeszcze rzadziej. A Kocurzasty rosół lubi, więc zdecydowałam się sprawić mu tę przyjemność w sobotę. Kupiłam nawet taki makaron, jak lubi! :)

A nasza Walentynka to biega po całym domu i broi :) I zaręczam, że nie chodzi o Uszatego :)