Nie lubię o chorobach...

U pewnego chłopaka zdiagnozowano guza na mózgu. Mam nadzieję, że wszystko zakończy się szczęśliwie, dopiero co wszedł w dorosłe życie, zaczął odnosić sukcesy zawodowe, cieszył się, że tak dobrze mu się powodzi. Jedna chwila pokazała, że wszystkie sukcesy, zaszczyty i pieniądze nie są ważne. Bo prawdziwym sukcesem jest zdrowie i życie. 

To tylko jedna z kilku wiadomości, które przyniósł do domu mój mąż. Chłopak związany jest z zakładem pracy, w którym zatrudniony jest Kocurzasty,więc informacja ta wzbudziła tam wielkie poruszenie. Tak się jednak zdarzyło, że kiedy Kocur zaczął o tym opowiadać, była u nas teściowa. Ona uwielbia ciągnąć takie tematy i w momencie zaczęła się litania. U tej wykryto guzka. Tamta pojechała do szpitala. Ten umarł, kojarzysz go synu, on kiedyś przyszedł do ojca, ty wtedy do zawodówki jeszcze chodziłeś? A przecież ten co zemdlał w ośrodku i go karetka wzięła, miał tak zaawansowanego raka, że lekarz tylko głową kręcił! A naszej kierowniczki siostra ma zdiagnozowane to i to. A umarł jeszcze ten, no jak on się nazywał..."

W pewnym momencie zrobiło mi się wręcz słabo i duszno. Musicie wiedzieć, że ja bardzo nie lubię rozmawiać o chorobach, bardzo. Nie znaczy to, że uciekam przed tematem, przecież dobrze wiem, że ludzie bardzo chorują, właściwie każdy z nas musi z czymś się zmagać. Że ludzie umierają. Że trzeba się pilnować, by w razie czego wcześnie wykryć. Jednak takie litanie wzbudzają we mnie gorący sprzeciw. No, bo co tu roztrząsać ludzkie nieszczęście? Wymieniać jak towary z listy sprawunków? I chyba po raz pierwszy jak znam moją teściową, poprosiłam, żeby zmieniła temat. Zaniemówiła, ale to chyba dobrze. W międzyczasie JA zmieniłam temat i dalej rozmawialiśmy o wiosennych porządkach. Nie lubię rozmawiać o chorobach z dwóch powodów. Po pierwsze uważam, że to trochę nie na miejscu roztrząsać choroby obcych osób, takie to trochę hienowate mi się wydaje, zwłaszcza że większość osób opowiada nie z troski czy realnego zainteresowania, ale bardziej plotkarsko. A po drugie, jak mnie ktoś "częstuje" taką wiązanką, zaczynam myśleć o tym, jak bardzo boję się, że pewnego dnia mogłabym odejść od córeczki i męża.