12/366 Nie-cicha noc

Opatulona kołdrą, z dzieckiem przy lewym łokciu, z kawą w zasięgu prawej ręki i z laptopem na kolanach. Dlaczego wcześniej nie wpadłam na to, że łóżkowo-leniwcowy tryb życia jest całkiem przyjemny? I tym sposobem mogę właściwie czytać, pisać, robić szkice notek, tworzyć recenzje, opowiadania, a nawet pracować? Gdybym jeszcze miała wi-fi, to już w ogóle byłby hajlajf, a tak to trochę prowizorka. Ale za to jaka przyjemna...

Przyjemna za to z pewnością nie była noc, która dzięki Mili zamieniła się w koszmar. Dziecko nie wiadomo dlaczego, obudziło się w środku nocy. I tak sobie leżało. Dopóki nie stwierdziło, że właściwie to nieco mu się nudzi samemu i pasowałoby już iść spać. Ale tak iść spać w samotności? No, nie... lepiej obudzić matkę i ojca, niech dotrzymają towarzystwa, przeklną troszkę pod nosem, a matka na to wszystko niech jeszcze pośpiewa. Cichą noc najlepiej. A niech się matka ośmieli przy dwudziestym razie pomylić zwrotkę drugą z trzecią... zgroza. My wstaliśmy jak zombie, ja swoje odryczałam tuląc wierzgającą i wrzeszczącą rozespaną córkę. W takich chwilach wydaje mi się, że nigdy nie będzie dobrze...

Ona pospała do 9,00, ja swoje odpisałam i już mi się nic nie chce. Trzeci dzień z rzędu wykładam ciało i cieszę się psim ciężarem na stopie i ciepłem dobiegającym z kaflowego pieca. Czytam kryminał na czytniku. Rozmyślam nad opowiadaniem na konkurs i próbuję odgonić czarne myśli. Ale ciężko idzie...